انسان تنهاست!

                                              (  عکس: مقایسه منظومه ی شمسی با منظومه 55-خرچنگ)

                                 (  عکس: نمایی خیالی از حیات بر روی کره ای دیگر )

رفتارهایی که این سیاره از خود نشان می‌دهد نشان دهنده آن است که احتمالاً مانند زحل قمرهای فراوانی دارد. همچنین احتمال می‌رود که این پنچ سیاره دارای اقماری با اقیانوس‌های بزرگ باشند.

آب منشأ اصلی حیات است، اگر تأیید شود که در خود سیاره یا در اقمار آن آب وجود دارد، شاید بتوان گفت روزی شاهد کشف حیات در خارج از زمین باشیم و به این نتیجه برسیم که دیگر تنها موجودات هستی نیستیم و سرانجام اینکه:

« انسان محلی را برای زندگی در خارج از منظومه ی شمسی پیدا کرده است و دیگر از مرگ خورشید نگران نیست »

با کشف سیاره‌ای جدید، شمار سیارات فراخورشیدی در اطراف ستاره‌ی 55-خرچنگ به عدد 5 رسید. این سیاره در کمربند حیاتِ منظومه‌ی خود قرار دارد.

تا پیش از این 4 سیاره در اطراف این ستاره کشف شده بود. با کشف سیاره‌ای جدید شمار سیارات این منظومه به عدد 5 رسید.

جرم این سیاره 45 برابر جرم زمین محاسبه شده و مشاهدات حاکی از آن هستند که ساختار و شکل آن مشابه زحل است. اما خبر جالب‌تر آن است که اخترشناسان می‌گویند، احتمال دارد که ستاره مادر بتواند شرایط حیات را فراهم کند و همچنین در اقمار این سیاره آب وجود داشته باشد.

نکته‌ی جالب دیگر این است که مدار این سیاره به دور ستاره مادر دوره تناوبی260 روزه دارد و از نظر موقعیت، در کمربند حیات منظومه‌ی خود واقع است. در این صورت می‌توان شاهد آب مایع در این سیاره بود. این سیاره از نظر فاصله کمی نزدیک‌تر از زمین به خورشید است و ستاره مادر نیز اندکی کوچک‌تر و سردتر از خورشید ما است.

ژيگاورتوف

كاشف سينماي مستند

لودا و يان اشنايتزر

مترجم: حميدهدي‌نيا

ژيگاورتوف به تمام معني پيشرو بود.

او شكل جديدي از هنر را پديد آورد، يك گونه سينمايي كه ويژه خود او بود. اينگونه با عنوان سينما – چشم يا سينما – حقيقت در دنيا شناخته شد. ژيگاورتوف، بنيانگذار سينماي مستند است و حتي امروزه نيز پيشگام جريان‌هاي نوين سينماي جهان شناخته مي‌شود.

ورتوف چگونه به سينما كشيده شد؟

دنيس آركادي يوويچ كوفمن در دوم ژاونويه 1896 در بلوستوك به دنيا آمد. شغل پدرش كتابداري بود.

تحصيلات ابتدايي را در مدرسه‌اي گذراند كه بيشتر دروس آن رياضيات بود. سپس به هنرستان موسيقي رفت و بعد از آن تحصيلات خود را در موسسه علوم روانشناسي وابسته به دانشگاه مسكو ادامه داد.

او دو چيز مهم از اين دانش آموخت: يكي تحليل و پژوهش و ديگري بردباري زياد كه ويژگي يك پژوهشگر است. او در همان ايام اشتياق زيادي به فعاليت هنري از خود نشان مي‌داد. اين گرايش در صحبت‌هاي خود او بيشتر مشخص است: »زماني كه بچه بودم، اين شوق در من بوجود آمد. در آغاز از تركيب داستان‌هاي خيالي و شگفت‌انگيز، نوشته‌ها، لطيفه‌ها و اشعار طنزآميز شروع شد و سپس اشتياق به تدوين صداي ماشين  تحرير، تندنويس‌ها و ضبط صدا جاي آن را گرفت. علاقه ويژه‌ي من امكان دوباره‌سازي صداهاي طبيعي بود. در عين حال سعي داشتم صداي آبشار و دستگاه چوب‌بري و … را با كلمات و حروف بازسازي كنم. در يكي از روزهاي بهار 1918، در بازگشت از ايستگاه قطار، صداي بخار و سوت قطار كه ايستگاه ترك مي‌كرد … فحش‌ها و ناسزاها … بوسه‌ها … فريادهاي شادي و تعجب … خنده‌ها، سوت‌ها، زنگ ايستگاه قطار و گفتگوي مردم … همه در گوشم مي‌پيچيد همانطور كه راه مي‌رفتم در انديشه بودم. بايد بالاخره دستگاهي پيدا كنم كه بتواند اين صداها را ثبت كند. صدا مانند زمان گذرا است. آن را نمي‌توان تنظيم و تدوين (سر هم) كرد. اما شايد دوربيني باشد كه آنچه را مي‌بينيم ضبط كنيم. آيا راه‌حل اين است كه به دنياي شنيداري كاري نداشته باشيم و دنياي ديداري را شكل دهيم؟ در همين ايام به ميخاييل كولتزوف برخورد كردم. او به من پيشنهاد كرد كه وارد كار سينما بشوم.«…كميته سينمايي مسكو را اداره مي‌كرد. او اميدوار بود تا با كمك ورتوف شكل جديدي به فيلم‌هاي خبري سينما بدهد. دنيس كوفمن در آغاز منشي بخش فيلم‌هاي خبري بود و سپس تدوين‌گر شد. او نام خود را به ژيگاورتوف تغيير داد كه از آن پس، نام رسمي او شد. ژيگا به زبان اوكرايني يعني مزه‌مزه، ورتوف هم به معني‌گردان، چرخان و حركت دوراني كامل است. اين دو كلمه (ژيگاورتوف) در كل مفهوم حركت را بيان مي‌كند كه پايه هنر اوست.

سينماي شوروي در آغاز فعاليت خود بود. فرمان ولاديمير ايليچ لنين مبني بر ملي كردن صنعت عكاسي و سينما پانزده ماه بعد يعني در تاريخ 27 اوت 1919 امضاء شد.

جنگ‌هاي داخلي در اوج خود بود. بسياري از كارگردانان و تهيه‌كنندگان روس با وسائل فيلمبرداري و مواد خام به جنوب رفته بودند – كه هنوز در دست طرفداران تزار بود- با همه اين مشكلات، فعاليت سينماي شوروي آغازشده بود. آغاز اين فعاليت‌ها با فيلم‌هاي مهيج – فيلم‌هاي كوتاه تبليغات سياسي – و فيلم‌هاي خبري بود. لنين گفته‌بود: »توليد فيلم‌هاي جديد با عقايد كمونيستي كه حقايق شوروي را بازتاب دهند، بايد از وقايع نگاري روزانه آغاز شود.« بدين ترتيب فيلمبرداران در چهار گوشه كشور، دنياي ديداري -دنيايي در جوش و خروش انقلابي – را فيلمبرداري مي‌كردند.

ميخائيل كولتزوف – روزنامه‌نگار جوان و با استعداد- دوست‌ دوران كودكي دنيس بود (آنها همكلاسي بودند)، كولتزوف بخش فيلم‌هاي خبري

ورتوف نماهايي را كه لازم داشت از فيلم‌هاي گرفته شده فيلمبرداران سراسر كشور انتخاب و آنها را تدوين مي‌كرد. اين فيلم‌ها كه به آن‌ها فيلم‌هاي هفتگي مي‌گفتند در برنامه هفتگي سينماها نشان داده مي‌شد. فيلم‌هاي ويژه‌اي هم بود كه به حوادث مهم اختصاص داشت، مانند سالگرد انقلاب، كشتي تبليغات يا ستاره سرخ، نبرد زارتزين، گشودن صندوق عتيقه‌جات سرگني رادونژسكي. ويژگي فيلم كوتاه اخير اين بود كه گشودن جعبه اشياي متبركه، كه به طرز ماهرانه‌اي جسد نپوسيدني موسكوويت مقدس را پوشانده بود، با حالت عصبي خاصي از جانب مردم روبه‌رو شد. اين مراسم در برابر جمعيت انبوهي برگزار شد و دو فيلمبردار به نام‌هاي ادوارد تيسه (فيلمبردار  آينده آيزن اشتاين) و پ.زابولزايف و با همكاري كولشوف و زير نظر ژيگاورتوف آن را فيلمبرداري كردند

لنين در جريان جلسه‌اي در شوراي عالي، يادداشتي دريافت كرد مبني بر اينكه »همه چيز به خوبي گذشت. سينماگران آنجا بودند. ما چيزي جز كهنه پاره‌ها و استخوان‌هاي فرسوده پيدا نكرديم« لنين بي‌درنگ دستور داد: »اين فيلم بايد هر چه سريعتر در مسكو نشان داده شود.« اين فيلم كوتاه نقش ويژه‌اي در تبليغات ضد مذهبي آن دوران بازي كرد.

ورتوف در 1921 »فيلم سفر« مربوط به قطار تبليغاتي كميته مركزي اجرايي را به نام قطار وتزيك و نخستين فيلم بلند خود به نام تاريخ جنگ داخلي را در سيزده حلقه در 1922 تدوين كرد. در مجموع ساختار اين فيلم‌هاي تدويني روالي كلاسيك داشت. فليم‌هاي هفتگي نيز همين روال را داشت. با وجود اينكه در فيلم‌هاي هفتگي سهم عمده به حوادث سياسي و اجتماعي اختصاص داشت، ساختار آنها به فيلم‌هاي خبري پاته نزديك بود. شركت پاته حوادث تاريخي و اتفاقات گوناگون را بدون كمترين ارتباط منطقي باهم تدوين مي‌كرد.

با ورود ورتوف، كيفيت »فيلم‌هاي هفتگي« دگرگون شد، اما دگرگوني بنيادي نيازي به گذشت زمان داشت. ورتوف به چسباندن نماها به يكديگر اكتفا نمي‌كرد. او هدف والايي داشت و مي‌خواست دنياي خود را در هر اپيزود شكل بخشد و به هر خبري آهنگ و ريتم خاصي بدهد.

او تحت تاثير و شيفته جادوي تدوين و ريتم آن بود و در اين جنبه از كار فيلم‌سازي بدون در نظر گرفتن محتواي اپيزود افراط مي‌كرد. آن كار تجربي به ورتوف امكان داد تا دوره آزمايشي را به پايان برساند.

او همزمان با كشف بعضي از قوانين تدوين، توانست نواقص فيلم‌هاي هفتگي را پيدا كند. فيلم‌هاي هفتگي بايد مي‌توانست حقيقت زنده‌اي را كه او قصد بيانش را داشت نشان دهد.

فيلمبرداران،  در اين دوره،  فليم‌هاي خبري را به صورت صحنه‌هاي طويل (30-40 متر) مي‌گرفتند.

آنها پيش از آغاز فيلمبرداري، يك يا دو نقطه را براي محل دوربين در نظر مي‌گرفتند و نماها به صورت نماي دور (لانگ شات) گرفته مي‌شد. اين شيوه كار نه تنها باعث دشواري كار و زحمت زياد براي حمل و نقل و جابه‌جايي وسائل دوربين بود، بلكه آنها را با كمبود فيلم خام مواجه مي‌كرد. زماني كه فيلمبرداري يك واقعه مهم تنها 60 متر فيلم داشت ناچار بود در مصرف اين ماده خام گران‌بها صرفه‌جويي كند و به دنبال انتخاب كادر زيبا نباشد.

از نظر ورتوف، ثابت بودن دوربين و همين‌طور زمينه خاكستري و يكنواخت نماها مشكل اصلي بود. او قواعد جديدي را براي تدوين فيلم مستند در نظر گرفت كه از مرحله‌ي      پيش از فيلمبرداري تا مرحله‌ي تدوين مي‌بايست رعايت شود.

1- تدوين در موقع مشاهده (قابليت در جهت‌گيري به هر سو و در هر زمان).

2- تدوين پس از مشاهده (سازماندهي در ذهن بر طبق داده‌هاي مشخص از آنچه ديده‌ايم.)

3- تدوين در موقع فيلمبرداري (اين‌بار »سينما – چشم« يا چشم مسلح است كه به نقطه ديده شده و انتخاب شده (شماره 1) متمركز مي‌شود و چون اين بار صحنه با دوربين ديده مي‌شود، بنابراين با آنچه چشم غيرمسلح ديده‌ايم، كمي تفاوت دارد. اين عمل به خاطر كادربندي است و مسئله مهمي نيست).

4- تدوين پس از فيلمبرداري (به طور خلاصه رديف كردن نماهاي گرفته شده است) در اين مرحله‌، نماهايي را كه براي تدوين بعضي از نماها كم داريم، با دقت يادداشت و مشخص مي‌كنيم.

5- نظر گذرا يا شكار سكانس‌ها (در اينجا بايد مهارت لازم را براي فيلمبرداري سكانس‌هايي داشت كه قرار است ميان بقيه صحنه‌ها قرار بگيرد. در هر موقعيتي كه باشيم بايد بتوان به نقطه مشخصي متمركز شد و اين تنها با تمرين و مهارت بدست مي‌آيد. همه اين‌ها به يك توجه فوق‌العاده نياز دارد. (همانطور كه قانون نظام مي‌گويد نگاه سريع و گذرا، سرعت عمل و حمله با همه قوا. كشيدن گلنگدن و شيك با تفنگ)

6- تدوين نهايي (كشف مضامين فرعي كه در كنار مضامين اصلي پنهان شده‌اند. تدوين دوباره همه فيلم‌هاي گرفته شده جهت بهترين تداوم؛ كشف محور اساسي سينما.

زماني كه ورتوف به اين نتيجه رسيد كه تدوين بايد پيش از فيلمبرداري انجام شود، تهيه فيلم‌هاي خبري هفتگي را به كميته سينما پيشنهاد كرد(1). او خود پس از تأييد پيشنهاد، دوربين بدست گرفته و با گروهي از مشتاقان سينما به جستجوي حقايق سينمايي پرداخت.

(1) كينوپراودا يا سينما – پرودا كه از نام ارگان رسمي حزب كمونيست به نام »سينما حقيقت« گرفته شده بود.

The first important translation in the West was a collection of Jewish scripts translated into Greek in Alexandria between 1^st and 3^rd centuries BCE .

The first large scale efforts at translation were undertaken by the Arabs. Having conquered the Greek world , they

made Arabic versions of its philosophical and scientific works. During the Middle Age, some translations of these Arabic versions, were made into Latin, chiefly at Cordoba in Spain. Such Latin translations of Greek and Original Arab works of scholarship and science would help the development of European scholasticism.

The first fine translations into English were made by England’s first great poet, Geoffrey Chaucer, in the 14^th century, who adapted from Italian work “ Apology & Phaedo” translated and published in London .

The Renaissance has been termed “The Great Age of Translation“. The rise of Humanism inspired translators from various European countries to translate many texts, especially those of the ancients .

The first great English translation was the Wycliffe Bible (ca.1382)which showed the weaknesses of the undeveloped English prose, only at the end of the 15^th century would the great age of English prose translation begin.

By 1528 there were many translations from other languages to French language. English translations would come only later .

universal intellectual language of the day, if the authors were not fluent in Latin, they hired translators. Translating a work from a foreign tongue into one’s, was seen by many as a noble challenge and a contribution to a national literature. Translation as a phenomenon was widespread during the 16^th century. English translations gradually increased. Translations from Greek were made generally into Latin, the universal scholarly language .

Translations during the Elizabethan period went towards

the first edition being that of Thomas Taylor .

paraphrasing and ideal of the stylistic equivalence. Throughout the 18^th century, translators believed in ease of reading, i.e. whatever they did not understand in a text, they omitted it. There was a strong tendency in the 18^th century in Britain to link schooling and scholarship with the classics which resulted in more English translation of Plato’s works.

New standards of accuracy and style in translations were brought up during the 19^th century. A new pattern was set in 1871 by Benjamin Towette who translated Plato into simple and straightforward language .

In the 19^th century Plato’s complete works were translated directly from the Greek into English ,

References :

www.hermes-press.com/translation 1a.htm , accessed in Dec. 2008

answers.yahoo.com , accessed in Dec. 2008

مفيد فانتزي

اگر تا چند سال قبل خيابان‌گردي فصل ختام دوستان مدرسه‌اي بود و هر روز يكي از برنامه‌هاي قدم زدن با دوستان جلوي ويترين مغازه‌هاي شهر بود.

اگر در تهران، خيابان وليعصر، در مشهد خيابان سجاد، در اصفهان خيابان مير،‌ در كرمانشاه طاق بستان جور خيابان‌گردي‌هاي دوستان مدرسه‌اي را مي‌كشيدند، اين روزها «وب‌گردي» اصلاح رايج‌تري شده است.

yahoo messenger، اين روزهاي يكه‌تازي مي‌كند و گفتگو جك و خبر و همه‌چيز با استفاده از آن رد و بدل مي‌شود.

اينترنت از تمام خيابان‌هاي مطرح ايران، جذاب‌تر است. بدون دغدغه مي‌توان هر لحظه هر جايي باشي.

fan box , yahoo 360 , blogsky , blogfa و صدها شبكه اجتماعي ديگر در اينترنت همه را از همه جاي دنيا به هم وصل كرده است.

اين روزها به جاي قدم زدن در ميدان ونك تهران، مي‌تواني بري yahoo360 و كل بروبچ را ببيني. با دوستانِ دوستانت آشنا شوي، برايشان comment بگذاري و درخواست دوستي كني!

انتظار اينترنت در ايران در حال شيوع است. هر گروهي در اين زمينه به منافع خودش و مخاطبانش مي‌انديشد. سياست‌مداران در مسند قدرت در فكر محدود كردن اينترنت هستند … خبرنگاران در صدد گسترش وبلاگ‌هايشان مي‌باشند … خانواده‌ها نگران نحوه استفاده از اينترنت هستند … برخي علماي ديني در تريبون‌هايشان، استفاده از اينترنت را خطرناك اعلام مي‌كنند.

«آموزش» از مهجورترين مقولات در اينترنت فارسي است. تعداد سايت‌هاي مفيد در زمينه آموزش مدرسه‌اي اندك است.

اغلب نويسندگان اين سايت‌ها يا وبلاگ‌ها دير به دير مطالبشان را به روز مي‌كنند. تعداد بازديدها از بلاگ‌هاي آموزشي هم به نسبت تعداد بازديدها از وبلاگي كه محتوايش عكس‌هاي برادپيت يا آنجليا جولي است بسيار كمتر است.

با همه اين‌ها مجموعه شامل سيصد تا چهارصد وبلاگ آموزشي كه از نظر محتوا، ‌مطالب ارزشمندي توليد مي‌كنند،‌معلمان خانواده‌ها و شاگردان مدرسه‌اي مي‌توانند ساعت‌ها و روزها در آنها پرسه بزنند،‌براي اولين بار در انتهاي كتاب رياضيات سال اول دبيرستان از سري كتاب‌هاي “مدرسه محوري به روش فرايند“ منتشر شده است.

در اين فهرست، وبلاگ‌هاي آموزشي تحت عنوان‌ةاي عمومي، رياضيات،‌ ادبيات، فني‌حرفه‌اي، ورزش، مشاوره،‌ شيمي، فيزيك، … دسته‌بندي شده است.

وبلاگ‌ها شامل روزنوشت‌هاي معلمان،‌ سوالات امتحاني، اتفاقات مدرسه، گلايه‌ها، طرح‌درس‌ها، گزارش سمينارها و … است.

با انتشار اين فهرست،‌در كتاب آموزش رياضيات سال اول دبيرستان، بر اين باور هستيم كه تغيير دانسته مخاطب دانش‌آموزي با حمايت دلسوزان آموزش با قصد مفيد كردن استفاده از اينترنت انجام شود.

براي تهيه اين كتاب به كتاب‌فروشي‌هاي معتبر مراجعه كنيد.

مخرب

مديريت گروه تاليف: الهه اسماعيلي

مولفان: الهه اسماعيلي، راضيه حسني،‌ مرضيه گلپايگاني، مونا رحيمي جم،‌ لادن فريدي

كاري از كارگاه رياضيات فرايند

قيمت 5000 تومان

· آموزش استراتژي حل مسئله

· آموزش تصوير سازي ذهني هنگام حل مسئله

· آموزش حل مسئله بر مبناي واژگان كليدي

· درسنامه، به صورت خلاصه‌اي از مهمترين نكات كتاب درسي

· حل كليه سوالات كتاب درسي

· آشنايي با تاريخ رياضيات

· فهرست وبلاگ‌هاي معلمان كشور

براي خريد كتاب به كتاب‌فروشي‌هاي معتبر مراجعه فرمائيد.

دانشجوي ارشد پليمر

پیدایش تاریخ فلسفه از زمان سقراط و مداومت این سیر تاریخی تا کنون نشان از میل خردگرای انسان دارد. در این مسیر انسان همواره با باورهای خود نیز عجین بوده است و تلاش او برای تبیین منطقی این باورها در قالب فلسفه و مکتب‌های عقلی، مشهود است.

در عین حال تاریخ زیستن اجتماعی انسان‌ها قدمتي بيشتر از تاریخ فلسفه دارد. نقاشی‌هایی پيشاتمدن بر روی دیواره‌ی غارها، جایگاهی غریزی برای این ابزار تنازع بقا در انسان معرفی می‌کند.

اگر بپذیریم غرایز انسانی ابزاری برای دوام اوست و همچنین شکل گیری این غرایز در انسان را حاصل تاثیرات دو سویه‌ی عادت‌ها و نیازها بدانیم(1)-و شکلی فطری و ازلی و ابدی برای غرایز انسان قایل نباشیم- می‌توانیم به درکی عمیق‌تر از علل شکل گیری مجتمع‌های اندیشمند در میان انسان‌ها برسیم.

خرد جمعی ترکیبی از دو واژه‌ی تاریخی است. ترکیب این دو واژه را می‌توان حاصل هزاران سال تجربه ‌ي بشر به منظور مرتفع کردن نیازهایش دانست. آنجا که نظام‌های اجتماعی شکل می‌گیرند و به جای اندیشیدن یک فرد مسئولیت اندیشیدن را به مشارکت می‌گذارند، یک تعارف و تصادف تاریخی نیست. بلکه برآیندی از آزمون و خطاهای انسان در طول تاریخ است. این واژگان محصول سده‌های اخیر تاریخ بشر نیز نمی باشند و مبدا پیدایش آنها در ملغمه‌ی رخدادها و جابه جایی‌های پدیده‌ها در طول تاریخ گاه به بیش از هزاران سال می‌رسد. آنچه امروز جای بحث را در نظام‌های مدرن به خود اختصاص می ‌دهد چگونگی رخداد خرد جمعی است. مکانیزم‌هایی که بیشینه‌ی کارایی را دارا باشند و بنا به نیازهای متغیر بشر در طول تاریخ پاسخگوی این نیازها نیز باشند.

خرد جمعی یک تعارف لوس یا نماد آرمان‌های موهوم انسان‌ها در تخیلاتشان نیست. بلکه راهکاری جدی برای گذر کردن از تنگناهای دشوار تاریخی است. روزی برای خاتمه دادن به جنگی ویرانگر سازمانی خردمند تشکیل می‌شود و جایی برای عبور از بحران‌های زیست محیطی، قدرت‌های اقتصادی و سیاسی دنیا چاره‌ای جز تن دادن به شکل گیری مجتمع های فراوان اما کوچک انسانی ندارند. نظام های بزرگ سرمایه‌داری در دنیا بقای سرمایه‌ی خود را در مشارکت فکری افراد با سطوح مختلف (از مدیران ارشد تا کارمندان جزء) می ‌دانند(2). حتی حکومت‌های مدرن این اسلوب را به منظور حفظ سلطه‌ی خود بر ملت‌ها کارامدتر از هر روشی می‌دانند و پیوسته در تکاپوی ایجاد لابی‌های گسترده‌تر با نظام‌های سیاسی رقیب هستند…

عنوان »خرد جمعی« پیش از آنکه یک مفهوم سیاسی، اقتصادی و یا فلسفی باشد یک رویکرد اجتماعی است. نه موید سوسیالیسم اقتصادی است، نه به نزاع با لیبرالیسم می‌پردازد و نه بر فردگرایی در فلسفه‌های مدرن می‌تازد… یک رندی است برای بقای من در میان شما که غیر من هستید. درشکل کلی روشی برای اندیشیدن و تعامل اندیشه‌های مختلف (گاهی متضاد) است که می‌بایست در کنار هم بزیند. در کل مکانیزمی برای بقای فردیت ‌هایی است که در ساختار جمعیت‌های غول پیکر گم می‌شوند و در تعاملات روتین زندگی رنگ می بازند. تعارفی نیست که در آن اندیشه‌های فرد گم شود یا فرد از آنها دست کشد بلکه اسلوبی است برای جاری ساختن جویباری از اندیشه‌های کوچک در کناره‌ی سیلاب‌های تفکرات جمعیت‌های بزرگتر…

اما مکانیزم شکل‌گیری »خرد جمعی« از آنجا که با مجتمع‌ها و شیوه‌ی اندیشیدن افراد سروکار دارد شکلی منسجم و کلی برای همه‌ی نظام‌های اجتماعی نیست. این مکانیزم با توجه به ساختارهای اجتماعی هر جامعه‌ای متفاوت است. این نکته اهمیتش در نظام های اجتماعی بسیار پیچیده مانند ایران افزون می ‌شود(3). اما آنچه لازمه‌ی هر گونه از خرد جمعی است تعامل فکری است که در بسترهایی مانند گفتگو، نشر عقاید و از این دست رخ می دهد. آنچه سازنده‌ی خرد جمعی در شکل کارآمد خود است چگونگی استفاده از این ابزار هاست

منابع :

1- یونگ هرگونه تلاش به سمت فعالیت‌‌های معین از جمله همهٔ فرایندهای روانی را که انرژیشان تحت کنترل خودآگاه نیست غریزه می‌داند. محرک این کشش می‌تواند از درون یا بیرون برخاسته باشد و مکانیسم غریزه نیز می‌تواند به شکل فیزیکی یا ارگانیک فعال گردد. از دید او غرایز پدیده‌های زیست‌شناختی محض نیستند بلکه در عین حال ساختارهای خیالی پرمعنایی هستند که از ویژگی نمادین برخوردارند. هر غریزه به شکل پیشاتجربی با یک تصویر روانی متناظر یا دیدگاهی دربارۀ یک وضعیت پیوند خورده است .(دانشنامه ی ویکی پدیا).

2. نقل از کتاب wisdom of crowds نوشته ی James Surowiecki.

3. در اینجا قصدم معرفی ایران به عنوان یک نظام اجتماعی واحد اما پیچیده نیست. یلکه وجود قوم‌ها و نژادها و سطوح بسیار متفاوت زندگی در میان آنها، آن‌هم به گونه‌ای که در نظام های شهری ملزم به زیستن در کنار هم هستند به نوبه ی خود شرایط اجتماعی پیچیده ای را رقم می زند. از طرفی تنها با یک نگاه گذرا به سیر تاریخ ایران درمیابیم که سیر پدید های اجتماعی و سیاسی و اقتصادی در ایران با آنچه در غرب رخ می دهد بسیار متفاوت است. برای مثال نظام های فئودالی در ایران پس از سرمایه داری ادامه میابند و همچنین شکل بورژوازی در ایران با آنچه در غرب رخ می دهد متفاوت است. است.

جلسه سوم (87/7/17) و جلسه چهارم (87/7/24)

گزارش این دو جلسه در وبلاگ کارگاه ادبی به آدرسkargahadabi.blogfa.com  نوشته شده است.

جلسه پنجم (87/8/1)

در مورد روند و  چگونگی ادامه‌ی کارگاه و اجرای برنامه‌ی فصل پاییز صحبت کردیم. قرار بر این شد که جلسه‌ها هر دو هفته یک‌بار به طور منظم‌تر ادامه پیدا کند. سعی در حفظ این فاصله‌ی زمانی ضرورت دارد و دیگر این که شرط شرکت در کارگاه خواندن همه‌ی مطالب نباشد تا اگر کسی نتوانست به برنامه برسد محتوای جلسه را از دست ندهد.

جلسه ششم (87/8/15)

در این جلسه در مورد شکسپیر و آثار او صحبت کردیم. از میان این آثار »هملت« در برنامه‌ی کارگاه گنجانده شده بود که بخش هایی از آن را با هم خواندیم و درمورد محتوای آن صحبت کرده و با دید ادبی به آن پرداختیم.

موسیقی این جلسه قطعه ‌ای برگزیده از میان آثار هندل بود. او یکی از بزرگ ترین موسیقی‌دانان و      آهنگسازان آلمانیِ دوره‌ی باروک بوده است. این قطعه هاله لویا (Hallelujah) بود که از اوراتوریوی مسیحا انتخاب شد.

اوراتوریو قطعه‌ای شبیه به اپراست ولی شکوه و تجمل آن را ندارد و معمولاً مضمون مذهبی دارد. در هاله لویا که در واقع برای گروه ارکستر و کُر نوشته شده یکی از بارزترین و مهم‌ترین ویژگی‌ها تغییر سریع نوع بافت‌های موسیقی است.

جلسه هفتم

روز (87/8/29) خواهد بود. در این روز که در برنامه‌ی کارگاه روز اسپانیا نام‌گذاری شده به ادبیات این کشور می‌پردازیم. دن کیشوت اثر سروانتس از میان آثار ادبی اسپانیایی هم کتابیست که برای این جلسه می‌خوانیم. برای بخش موسیقی قطعه ای  از هایدن( آهنگساز اتریشی ) انتخاب شده است.

بابك اسماعيلي

كارشناس آموزش

آموزش به شاگرداني كه از طريق استدلال استقرايي ياد مي‌گيرند

وقتي به شاگردانت آنچه تو مي‌گويي را نمي‌فهمند …

واژه‌ي معمول اين روزهاي بسياري از دبيران اينست كه آنها در مباحث پايه ايراد دارند يا اصلاً درس نمي‌خوانند. دبيران استدلال مي‌كنند: فلان شاگرد و فلان شاگرد خيلي خوبند ولي آن ديگري اصلاً درس نمي‌خواند.

پرسش امروز من اينست كه كار اصلي يك دبير سر كلاس اصلاً چيست؟

چقدر از وقت يك دبير سر كلاس بايد صرف آموزش به شكل جزوه‌گويي يا سخنراني شود و با چه روش‌هايي مي‌شود انگيزش ايجاد كرد چطور مي‌شود فهميد گره‌هاي ذهني يك شاگرد يا مثلاً نيمي از شاگردان يك كلاس كجاست …

و چطور مي‌شود برنامه‌اي ريخت تا بواسطه تغيير روش تدريس آنها كه درس نمي‌خوانند شاگرد اول شوند.

مدل‌هايي براي شاگردان پسر و دختر …

مسئله‌دار‌ترين شاگردان هم بوسيله استقرا دشوارترين موضوعات را ياد مي‌گيرند. چه آنهايي كه در سال‌هاي گذشته در مدرسه بايد ياد مي‌گرفتند را ياد نگرفته‌اند، چه آن شاگرداني كه سر كلاس مشكل رفتاري دارند.

مشكلات خانوادگي، مثل اختلافات پدر و مادر، جدايي والدين، تنش‌هاي گاه و بي‌گاه والدين و فرزند شايع‌ترين موارد هستند كه در طيفي از شاگردان يك مدرسه وجود دارد و مانع تمركز آنها مي‌شود.

اينكه برخي از شاگردان توانايي اين را ندارند كه بين مطالب درسي كه سال قبل آموخته‌اند و مطالب فعلي دروس ارتباط برقرار كنند يا در حل مسائل از آموزش‌هاي سال‌هاي قبل استفاده كنند هم يكي از موارد قابل اهميت در موضوع اين نوشتار است. در مورد اين شاگردان يعني شاگرداني كه يكي يا همه عوامل بالا مانع يادگيريشان مي‌شود، ايجاد شرايطي كه درآن شاگرد بتواند ياد بگيرد مهم‌ترين موضوع است.

اگر از اين شاگردان سوالي بپرسيد حتي در مبحثي جديد كه مثلاً يك ربع قبل درس داده‌ايد و ربطي به گذشته آنها ندارد باز آنها پاسخ نمي‌دهند و تو احساس مي‌كني هرچه تو گفته‌اي را او نفهميده است.

اين شاگردان در شرايط فعلي‌شان صرفاً از طريق استدلال استقرايي ياد مي‌گيرند آنها بايد مشاهده كنند … مشاهده كنند … مشاهده كنند…

و بار بعدي مشاهده مي‌گويند … آهان!

بكار بردن روشي از تدريس كه منجر به اين شيوه از يادگيري بشود مستلزم ابزار است، ابزاري به نام مسئله.

هرچه قدر ترتيب چينش سوال‌ها پراكنده باشد حتي شاگردان قوي هم انسجام ذهني‌شان را از دست مي‌دهند. در روشي كه شاگرد بتواند در شرايط استدلال استقرايي قرار بگيرد سه سوال مشابه زير هم چيده مي‌شد، شاگرد پس از پاسخگويي به سوال اول با كمك دبير يا هم‌شاگردي … به سوال دوم كه دقيقاً مشابه سوال اول است، پاسخ مي‌دهد … در سوال سوم هم او به دركي رسيده كه منظور سوال را مي‌فهمد هم مي‌تواند خودش پاسخ دهد، هم قابليت اين را پيدا مي‌كند كه يادگيري‌اش را تعميم دهد، هم اعتماد به نفسي پيدا مي‌كند كه پاسخ‌گويي‌هاي بعدي را راحت‌تر مي‌كند

بابك اسماعيلي – بهار اسماعيلي

كارشناس آموزش- دانشجوي ارشد آموزش زبان

آبراهام مزلو (1970)  انگیزه را  به عنوان ساختاری بررسی کرد که در آن نیل به اهداف تنها با عبور از سلسله‌ای از نیازها امکان پذیر بود. او انگیزه را نخست منوط به رضایت از نیازهای فیزیکی اساسی ( گرسنگی، تشنگی و . . . ) و بعد اجتماع، امنیت، هویت و خودباوری می‌دانست که برآورده شدن هریک از آن ها در نهایت منجر به خودواقع‌بینی و خودشکوفایی (self actualization ) می ‌شود. در سلسله مراتب مزلو نیازهای یک سطح باید به حداقلِ ارضا رسیده باشند تا اینکه نیازهای سطح بعدی به صورت انگیزه‌ی نقش آفرینِ رفتار درآید.

مثلاً اگر غذا به سختی بدست آید تلاش برای ارضای این نیازهای پایه  بر رفتار فرد تسلط یافته و انگیزه‌های بالاتر، نقش و اهمیتی نخواهند داشت.

کسی که در این مقطع است و به مشاور مراجعه می‌کند قطعاً از سطح نیازهای فیزیولوژی گذشته است. او نیاز دارد که کسی باشد تا بدون موضع گیری به حرف‌هایش گوش دهد. بخشی از چیزی که بدین طریق بوجود می آید حس امنیت است که به فرد دست می‌دهد. و بخشی دیگر احساس تعلق به جایی  یا کسی که در آن و یا با آن امنیت خاطر می‌یابد. دستاوردهای بزرگ در شرایطی رخ می‌دهند که حس امنیت و تعلق وجود داشته باشد.

با این اوصاف امروزه  زباله انداختن در خیابان بی ‌فرهنگی نیست که ماندن در سطحی از نیازهای ارضا نشده است که حس شهروندی (تعلق) حتی برای لحظه‌ای به ذهن راه نمی‌یابد.

نیاز به دوست داشتن و

دوست داشته شدن، پذیرفته شدن توسط  دیگران و جدا نبودن از آنها نیزبخشی دیگر از حس تعلق است. اینکه در اجتماع امروز به عشق پرداخته نمی شود به دلیل کمبودهایی در تامین نیازهای پایه‌ای  اجتماعی است. به این دلیل است که  فرد هنگام ازدواج مثلاً وسعت مالی طرف مقابل را مبنای تصمیم گیری قرار می‌دهد. بودن در سطح پایین‌تری از نیازها امکان اشتباه در تصمیم ها را بالا می برد.

در مرحله ی خود شکوفایی، خودانگیختگی و تعیین هدف مطرح می شود. فرد هدفی را تعریف می‌کند و به آن پایبند می شود و می‌رود که تحت هر شرایطی به آن دست یابد. در این سطح خودجوشی رخ می‌دهد (سرودن شعر) و بزرگی (سقراط، حلاج). و چیزهایی برای انسان مهم می‌شود که شاید بسیاری آن را درک نکنند.

و همین طور بسیاری ارزش های اخلاقی دیگر که امروزه زیر سوال هستند ازاین بابت است که ا نسان ها در  سطوح اولیه‌ی این هرم نگه داشته شده اند.

بی ثباتی‌ها و نا امنی ها انسان را به سمتی می برد که : بمان به هر قیمتی!

با وجود همه این‌ها گاه پیش می‌آید که این سلسله مراتبِ نیازها در ذهن طی می‌شود و فرد از نظر روانی تکلیف این نیازها را با خود روشن می‌کند. در این حالت اصطلاحاً می‌گوییم فرد چشم و دل سیر است، از داشته‌های دیگران اذیت نمی شود.

اینکه مارکز در اوج فقر  کتاب صد سال تنهایی را می‌نویسد، بسیاری از شاعران، نقاشان و . . . .  در شرایط سخت زندگی به دل مشغولی‌هاشان می اندشیده اند نشانی بر خودشکوفایی و چشم و دل سیری است.

مائده بنابي-

 دانشجوي سال آخر دندانپزشكي

مادر من در دبیرستانی معروف و دولتی در منطقه 6 تهران معلم بود. 12-13 ساله که بودم هر وقت به مدرسه‌ی مادر می‌رفتم، فکر می‌کردم چرا مشاور بیکار است؟!! والدین دانش آموزان مدرسه همیشه می ‌توانستند با هر یک از معلمان فرزندانشان ملاقات کنند و مشکلات او را جویا شوند. در این سیستم، لزوم وجود مشاور را درک نمی کردم.

با همین پیش زمینه، فکر می‌کردم که مشاوره راحت‌ترین کار در مدرسه است و تنها کارایی‌اش شنیدن غرهای دانش آموزان درباره سیستم نظامت مدرسه است.

وقتی خودم وارد دبیرستان شدم، سیستم مشاوره‌ی متفاوتی را دیدم: بررسی ساعت کاری تک‌تک دانش آموزان به صورت هفتگی، جلسات پی در پی خصوصی با دانش‌آموزان، جلسات منظم با والدین همه دانش آموزان و جلسات جداگانه با والدین هر دانش آموز در صورت نیاز.

در این سیستم نقاط ضعف و قوت هر دانش آموز در دروس مختلف، راه‌کارها، بهره هوشی، استعدادها و … سنجیده می‌شد و با ارتباط نزدیکی که با دانش آموز برقرار می شد، علایق او کشف می شد و با تعامل سیستم مشاوره و خانواده، طرز تفکر، فرهنگ و علائق خانواده تشخیص داده می‌شد و بر اساس آنها دانش‌آموز به سمت یکی از سه شاخه‌ی تحصیلی رياضي و فنی، تجربی و انسانی هدایت می‌شد.

ولی این سیستم همواره در برقراری ارتباط با دانش آموزان موفق نبود. به همین دلیل، به عنوان راهکار از بین فارغ‌التحصیلان مدرسه، همکارانی که تا حدودی در رشته تحصیلی خود موفق بودند و توانایی برقراری ارتباط با دانش آموزان را هم داشتند، انتخاب و در کنار مشاور هر پایه مشغول به کار شدند تا خلا اختلاف سنی مشاور و دانش آموز به حداقل برسد.

وقتی فارغ التحصیل شدم، با وجود اطلاع از سیستم مشاوره‌ی مدرسه، هنوز سختی کار برایم روشن نشده بود. تا در ترم سوم دانشگاه، از من هم برای فعالیت در سیستم مشاوره‌ي ‌ پیش دانشگاهی دعوت به عمل آمد و پس از جلساتی که با مشاور آن پایه داشتیم، کار من مشخص و شروع شد.

در سیستمی که من در آن مشغول شدم، هر دانشجو بر حسب ساعت کاری و توانایی خود با 5 تا 15 نفر از دانش‌آموزان کار می‌کرد . جلسات منظمی هر هفته برگزار می‌شد که طی آنها مشکلات کاری در گروه مشاوران مطرح و با هم فکری راه حلی پیدا می‌شد و هر کسی گزارش کاری خود را ارائه می‌داد.

امروزه، این سیستم در بسیاری از مدارس به کار گرفته می‌شود. اما نکته‌ای که گاهی در این سیستم فراموش می‌شود این است که ورود به دانشگاه یعنی مواجهه با دنیایی متفاوت؛ چه از نظر آموزشی و چه از نظر اجتماعی.

و در صورت عدم رسیدن مشاوران جوان این سیستم به ثبات فکری، درسی و اجتماعی و انتقال اطلاعات و تجربیات غلط و حتی زودهنگام به دانش آموزان، نظام فکری دانش‌آموز درگیر مسائلی می‌شود که نگرشی نادرست و عجولانه را به او منتقل می‌کنند. به همین دلیل پیشنهاد می‌شود که فارغ التحصیلانی که دید نسبتاً جامعی نسبت به مسائل دانشگاه و حواشی آن پیدا کرده‌اند، در این سیتم استفاده شود تا دانش آموزان هم درگیر افکار زائد نشوند.